تعيين كرده‌اند. «١»
سپس، در دنباله آيه، بار ديگر به هدف اصلى اين گونه كفارات، اشاره كرده مى‌افزايد: «اين براى آن است كه به خدا و رسولش ايمان بياوريد» «ذلِكَ لِتُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ».
آرى، جبران گناهان به وسيله كفارات، پايه‌هاى ايمان را محكم مى‌كند، و انسان را نسبت به مقررات الهى علماً و عملًا پايبند مى‌سازد!
و در پايان آيه براى اين كه، همه مسلمانان اين مسأله را يك امر جدى تلقى كنند مى‌گويد: «اين احكام، حدود و مرزهاى الهى است، و كسانى كه با آن به مخالفت برخيزند و كافر شوند، عذاب دردناكى دارند» «وَ تِلْكَ حُدُودُ اللَّهِ وَ لِلْكافِرِينَ عَذابٌ أَلِيمٌ».
بايد توجه داشت: واژه «كفر» معانى مختلفى دارد كه يكى از آنها «كفر عملى» يعنى معصيت و گناه است، و در آيه مورد بحث، همين معنى اراده شده، همان گونه كه در آيه ٩٧ سوره «آل عمران» در مورد كسانى كه فريضه حج را بجا نمى‌آورند، مى‌فرمايد: وَ لِلَّهِ عَلَى النَّاسِ حِجُّ الْبَيْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَيْهِ سَبِيلًا وَ مَنْ كَفَرَ فَإِنَّ اللَّهَ غَنِىٌّ عَنِ الْعالَمِينَ: «بر مردم لازم است آنها كه استطاعت دارند براى خدا آهنگ خانه او كنند، و هر كس كفر ورزد (و حج را ترك كند) به خود ستم كرده، چرا كه خداوند از همه جهانيان بى نياز است».