و بالاخره در «بخش پنجم» اين سوره، اشاره كوتاهى به سرنوشت مجرمان و قسمتى از مجازاتهاى دردناك آنها آمده است، ولى از آنجا كه اساس سوره بر بيان رحمت الهى است، در اين قسمت توضيح زيادى داده نشده، به عكس نعمتهاى بهشتى، كه به طور مشروح و گسترده آمده است، آنچنان كه دلهاى مؤمنان را غرق سرور و اميد كرده، غبار غم را از دل برمى‌دارد، و نهال شوق را در خاطر مى‌نشاند.
تكرار آيه « «فَبِأَىِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ»، آن هم در مقطعهاى كوتاه، آهنگ جالب و زيبائى به سوره داده، و چون با محتواى زيبايش آميخته مى‌شود، جاذبه خيره كننده‌اى پيدا مى‌كند، لذا جاى تعجب نيست كه در حديثى از پيغمبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله نقل شده: لِكُلِّ شَىْ‌ءٍ عَرُوسٌ وَ عَرُوسُ الْقُرْآنِ سُورَةُ الرَّحْمَنِ جَلَّ ذِكْرُهُ: «براى هر چيزى، عروسى است، و عروس قرآن سوره الرحمن است». «١»
قابل توجه اين كه: واژه «عروس» گرچه در زبان فارسى، به خصوص زن اطلاق مى‌شود، ولى در فرهنگ عرب، به مرد و زن هر دو مادام كه در مراسم عروسى هستند اطلاق مى‌گردد. «٢»
و از آنجا كه مرد و زن، در چنين مراسمى، در بهترين و زيباترين حالات و كامل‌ترين احترامات قرار دارند، اين واژه به موجودات بسيار زيبا و گرامى اطلاق مى‌شود.
علت انتخاب نام «الرحمن» براى اين سوره، و نيز تناسبش، ناگفته پيداست.
***