كرديد»؟! «أَ أَشْفَقْتُمْ أَنْ تُقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيْ نَجْواكُمْ صَدَقاتٍ».
معلوم مى‌شود، حبّ مال در دل شما، از علاقه به نجواى پيامبر صلى الله عليه و آله بيشتر است، و نيز معلوم مى‌شود، در اين نجواها غالباً مسائل حياتى مطرح نمى‌شد، و گرنه، چه مانعى داشت كه اين گروه، قبل از نجوا صدقه‌اى مى‌دادند و نجوا مى‌كردند، به خصوص اين كه مقدار خاصى، براى صدقه نيز تعيين نشده بود و مى‌توانستند با مبلغ كمى اين مشكل را حل كنند.
سپس مى‌افزايد: «اكنون كه اين كار را نكرديد، و خود به تقصير خويشتن پى برديد، و خداوند شما را بخشيد، و توبه شما را پذيرفت، نماز را بر پا داريد و زكات را ادا كنيد، و خدا و پيامبرش را اطاعت نمائيد، و بدانيد خداوند از آنچه انجام مى‌دهيد با خبر است» «فَإِذْ لَمْ‌تَفْعَلُوا وَ تابَ اللَّهُ عَلَيْكُمْ فَأَقِيمُوا الصَّلاةَ وَ آتُوا الزَّكاةَ وَ أَطِيعُوا اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ اللَّهُ خَبِيرٌ بِما تَعْمَلُونَ».
تعبير به «توبه» نشان مى‌دهد كه، آنها در نجواهاى قبلى، مرتكب گناهى شده بودند، خواه به خاطر تظاهر و ريا، و يا آزار پيامبر صلى الله عليه و آله و يا ايذاء مؤمنان فقير.
گرچه، در اين آيه، سخنى صريحاً درباره جواز نجوا بعد از اين ماجرا نيامده، ولى تعبير آيه نشان مى‌دهد كه حكم سابق برداشته شد.
اما دعوت به اقامه نماز و اداء زكات و اطاعت خدا و پيامبر صلى الله عليه و آله، به خاطر اهميت آن است و نيز اشاره‌اى است به اين كه اگر بعد از اين نجوا مى‌كنيد، بايد در مسير اهداف بزرگ اسلامى، و در طريق اطاعت از خدا و رسول صلى الله عليه و آله باشد.
***
نكته‌ها:
١- تنها عمل‌كننده به آيه صدقه و نجوا
غالب مفسران شيعه و اهل سنت نوشته‌اند: تنها كسى كه به اين آيه عمل كرد