گفت: در اين حالتى كه مى‌بينى، توانائى ندارم، شيطان گفت: اشاره‌اى كفايت مى‌كند، عابد با گوشه چشم، يا با دست خود، اشاره‌اى كرده سجده به شيطان آورد، و در دم جان سپرد و كافر از دنيا رفت!. «١»

آرى، چنين است سرانجام وسوسه‌هاى شياطين، و منافقانى كه در خط آنها هستند.
***
٣- آنچه بايد از پيش فرستاد
در آيات فوق روى اين مسأله تكيه شده بود كه: انسان بايد بنگرد تا كدامين ذخيره را از پيش براى فرداى قيامت خود فرستاده است «وَ لْتَنْظُرْ نَفْسٌ ما قَدَّمَتْ لِغَد» و در حقيقت، سرمايه اصلى انسان در صحنه قيامت كارهائى است كه از پيش فرستاده، و گرنه غالباً كسى به فكر انسان نيست كه براى او چيزى بعد از مرگ او بفرستد، و يا اگر بفرستند ارزش زيادى ندارد.
لذا، در حديثى از رسول خدا صلى الله عليه و آله مى‌خوانيم كه: در راه خدا انفاق كنيد هر چند به اندازه يك من خرما يا كمتر، و يا يك مشت و يا كمتر باشد و يا حتى به نيمى از يك دانه خرما! و اگر كسى آن را هم نيابد، با سخنان پاكيزه دلهائى را شاد كند، چرا كه در قيامت هنگامى كه در پيشگاه خدا قرار مى‌گيريد به شما مى‌فرمايد: آيا درباره تو چنين و چنان نكردم؟ آيا گوش و چشم در اختيارت قرار ندادم؟ آيا مال و فرزند به تو نبخشيدم؟ و بنده عرض مى‌كند: آرى، و در اينجا خداوند متعال مى‌گويد: پس نگاه كن! ببين چه براى خود از قبل فرستاده‌اى؟
فَيَنْظُرُ قُدَّامَهُ وَ خَلْفَهُ وَ عَنْ يَمِينِهِ وَ عَنْ شِمَالِهِ فَلايَجِدُ شَيْئاً يَقِى بِهِ وَجْهَهُ مِنَ