خدا است، يعنى افراد مؤمن اجر و پاداش شهيدان را دارند، و به منزله شهداء محسوب مى‌شوند، لذا در حديثى آمده، كسى خدمت امام صادق عليه السلام آمد، عرض كرد: ادْعُ اللَّهَ أَنْ يَرْزُقَنِى الشَّهادَةَ: «از خدا بخواه كه شهادت را روزى من كند»! امام عليه السلام فرمود: إِنَّ الْمُؤْمِنَ شَهِيدٌ، وَ قَرَأَ هذِهِ الآيَةَ: «مؤمن شهيد است، سپس همين آيه (وَ الَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَ رُسُلِهِ ...) را قرائت فرمود». «١»
البته، جمع ميان هر دو معنى نيز ممكن است، به خصوص اين كه در قرآن مجيد واژه «شهيد و شهداء» غالباً به گواهان بر اعمال و مانند آن اطلاق شده است.
به هر حال، خداوند مؤمنان راستين را در اينجا به دو وصف توصيف مى‌كند:
نخست وصف «صديق» و ديگرى «شهيد»، و اين نشان مى‌دهد كه منظور از مؤمنان در آيه مورد بحث مقام بالائى از ايمان است، و الا يك مؤمن عادى چگونه مى‌تواند اين دو وصف را به خود اختصاص دهد؟ «٢»
و مى‌افزايد: «براى آنهاست پاداش اعمالشان و نور ايمانشان» «لَهُمْ أَجْرُهُمْ وَ نُورُهُمْ».
اين تعبير سربسته، اشاره به پاداش عظيم و نور فوق العاده آنهاست.
و در پايان مى‌فرمايد: «اما كسانى كه كافر شدند و آيات ما را تكذيب كردند، اصحاب دوزخند» «وَ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ كَذَّبُوا بِآياتِنا أُولئِكَ أَصْحابُ الْجَحِيمِ».