همگى نزد او جمع مى‌شويد (مخالفت فرمان) بپرهيزيد.
١٠- نجوا تنها از سوى شيطان است؛ مى‌خواهد با آن مؤمنان غمگين شوند؛ ولى نمى‌تواند هيچ گونه ضررى به آنها برساند جز به فرمان خدا؛ پس مؤمنان تنها بر خدا توكّل كنند!
شأن نزول:
در مورد نخستين آيه مورد بحث، دو شأن نزول نقل شده كه هر كدام مربوط به يك قسمت از آيه است:
نخست اين كه: جمعى از يهود و منافقان در ميان خودشان، جدا از مؤمنان، نجوا مى‌كردند و سخنان در گوشى مى‌گفتند، و گاه با چشمهاى خود اشاره‌هاى ناراحت‌كننده‌اى به مؤمنان داشتند، مؤمنان هنگامى كه اين منظره را ديدند گفتند:
ما فكر مى‌كنيم خبر ناراحت‌كننده‌اى از بستگان و عزيزان ما كه به جهاد رفته‌اند به آنها رسيده و از آن سخن مى‌گويند، و همين باعث غم و اندوه مؤمنان مى‌شد، هنگامى كه اين كار را تكرار كردند مؤمنان به رسول خدا صلى الله عليه و آله شكايت نمودند، پيامبر صلى الله عليه و آله دستور داد: هيچ كس در برابر مسلمانان با ديگرى نجوا نكند، اما آنها گوش ندادند، باز هم تكرار كردند، آيه فوق نازل شد (و آنها را سخت بر اين كار تهديد كرد). «١»
در صحيح «بخارى» و «مسلم» و بسيارى از كتب تفسير، نقل شده كه گروهى از يهود، خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله آمدند و به جاى «السَّلامُ عَلَيْكَ» گفتند:
«السَّامُ عَلَيْكَ يا أَبَا الْقاسِمِ» (كه مفهومش مرگ بر تو يا ملالت و خستگى بر تو) بود، پيامبر صلى الله عليه و آله در جواب آنها فرمود: وَ عَلَيْكُم! (همين بر شما باد!) «عايشه»