نجوا كردن با پيامبر صلى الله عليه و آله، صدقه‌اى به مستمندان بپردازند، اغنياء وقتى چنين ديدند، از نجوا خوددارى كردند، آيه دوم نازل شد (و آنها را ملامت كرد و حكم آيه اول را نسخ نمود) و اجازه نجوا به همگان داد (ولى نجوا در مورد كار خير و اطاعت پروردگار). «١»
بعضى از مفسران نيز تصريح كرده‌اند: هدف گروهى از نجوا كنندگان اين بود كه از اين راه، برترى بر ديگران كسب كنند، پيامبر صلى الله عليه و آله هم روى بزرگوارى خاص خود، در عين اين كه ناراحت بود، از آنها ممانعت نمى‌كرد تا اين كه قرآن آنها را از اين كار نهى نمود. «٢»
***
تفسير:
يك آزمون جالب
در بخشى از آيات گذشته، سخن از «مسأله نجوا» بود، آيات مورد بحث ادامه و تكميلى است براى همان مطلب.
نخست مى‌فرمايد: «اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد هنگامى كه مى‌خواهيد با رسول خدا نجوا، كنيد پيش از آن صدقه‌اى در راه خدا بدهيد» «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذا ناجَيْتُمُ الرَّسُولَ فَقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيْ نَجْواكُمْ صَدَقَةً».
چنان كه در شأن نزول، گفتيم، اين دستور به خاطر آن بود، كه گروهى از مردم مخصوصاً از اغنيا، مرتباً مزاحم پيامبر صلى الله عليه و آله مى‌شدند و با او نجوا مى‌كردند، كارى كه مايه اندوه ديگران، و يا كسب امتياز بى دليلى براى اينان بود، به علاوه موجب تضييع اوقات گرانبهاى پيامبر صلى الله عليه و آله مى‌شد، حكم فوق نازل گشت و