محتواى سوره واقعه
در «تاريخ القرآن» از «ابن نديم» نقل شده: سوره «واقعه» چهل و چهارمين سوره‌اى است كه بر پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله نازل شد، «١» قبل از آن سوره «طه»، و بعد از آن «شعراء» بوده است.
اين سوره، همان گونه كه از لحن آن پيدا است، و مفسران نيز تصريح كرده‌اند، در «مكّه» نازل شده است، هر چند بعضى گفته‌اند آيات ٨١ و ٨٢ در «مدينه» نازل گرديده، ولى، دليلى براى اين گفته در دست نيست، و نشانه‌اى در آيات مزبور بر اين ادعا وجود ندارد.
سوره «واقعه» چنان كه از نامش پيدا است، از قيامت و ويژگيهاى آن سخن مى‌گويد، و اين معنى در تمام آيات ٩٦ گانه سوره، مسأله اصلى است، اما از يك نظر مى‌توان محتواى سوره را در هشت بخش خلاصه كرد:
١- آغاز ظهور قيامت و حوادث سخت و وحشتناك مقارن آن.
٢- گروه‌بندى انسانها در آن روز، و تقسيمشان به «اصحاب اليمين» و «اصحاب الشمال» و «مقرّبين».
٣- بحث مشروحى از «مقامات مقربين» و انواع پاداشهاى آنها در بهشت.
٤- بحث مشروحى درباره گروه دوم، يعنى «اصحاب اليمين» و انواع مواهب الهى بر آنها.
٥- بحث قابل ملاحظه‌اى درباره «اصحاب الشمال» و مجازاتهاى دردناك آنها در دوزخ.