مى‌فرمايد: لَهُمْ فِي الدُّنْيا خِزْيٌ وَ لَهُمْ فِي الآخِرَةِ عَذابٌ عَظِيمٌ: «بهره آنها در دنيا رسوائى است و در آخرت عذاب عظيم الهى».
و يا آنچه در آيه ٣٣ سوره «مائده» درباره كسانى كه به محاربه با خدا و رسولش برمى‌خيزند و در زمين فساد مى‌كنند آمده است: ذلِكَ لَهُمْ خِزْىٌ فِي الدُّنْيا وَ لَهُمْ فِي الآخِرَةِ عَذابٌ عَظِيمٌ: «اين براى آنها مايه خوارى در دنياست و در آخرت عذاب عظيمى دارند».
سپس مى‌افزايد: «ما آيات روشنى نازل كرديم» «وَ قَدْ أَنْزَلْنا آياتٍ بَيِّناتٍ».
بنابراين، به قدر كافى اتمام حجت شده و عذر و بهانه‌اى براى مخالفت باقى نمانده است، با اين حال، اگر مخالفت كنند، بايد مجازات شوند.
نه تنها در اين دنيا مجازات مى‌شوند، بلكه «براى كافران عذاب خواركننده در قيامت است» «وَ لِلْكافِرِينَ عَذابٌ مُهِينٌ».
به اين ترتيب، در جمله قبل به عذاب دنيوى آنها اشاره شده، و در اين جمله به عذاب اخروى آنها، و شاهد بر اين معنى، جمله «كَما كُبِتَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِم» (آنچنان كه پيشينيان آنها خوار شدند) مى‌باشد، آيه بعد نيز بر اين معنى گواهى مى‌دهد.
اين تهديد الهى، در مورد كسانى كه در برابر پيامبر صلى الله عليه و آله و قرآن ايستاده بودند به وقوع پيوست، و در جنگهاى «بدر، خيبر و خندق» و غير آن با ذلت و شكست روبرو شدند، و سرانجام «فتح مكّه» طومار قدرت و شوكت آنها را در هم پيچيد، و اسلام در همه جا پيروز گشت.
***
آيه بعد، در توصيف زمان وقوع عذاب اخروى آنها چنين مى‌گويد: «اين در روزى خواهد بود كه خداوند همه آنها را برمى‌انگيزد و از اعمالى كه انجام دادند