از آنچه دوست داريد انفاق كنيد». «١»
٩- هرگز خود را مالك حقيقى تصور نكند، بلكه خود را واسطه‌اى ميان خالق و خلق بداند: وَ أَنْفِقُوا مِمَّا جَعَلَكُمْ مُسْتَخْلَفِينَ فِيهِ: «انفاق كنيد از آنچه خداوند شما را نماينده خود در آن قرار داده است». «٢»
١٠- و قبل از هر چيز بايد انفاق از اموال حلال باشد، چرا كه خداوند فقط آن را مى‌پذيرد: إِنَّما يَتَقَبَّلُ اللَّهُ مِنَ الْمُتَّقِينَ: «خداوند تنها از پرهيزگاران قبول مى‌كند». «٣»
و در حديث آمده كه پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: لايَقْبَلُ اللَّهُ صَدَقَةً مِنْ غُلُولٍ:
«خداوند هيچگاه انفاقى را كه از طريق خيانت است نمى‌پذيرد». «٤»
آنچه گفته شد، در واقع قسمت مهمى از اوصاف و شرائط لازم است، ولى منحصر به اينها نيست، و با دقت و تأمل در آيات و روايات اسلامى، به شرايط ديگرى نيز مى‌توان دست يافت.
ضمناً آنچه گفته شد، بعضى از شرائط «واجب» محسوب مى‌شود (مانند عدم منت، آزار و تظاهر) و بعضى از شرائط «كمال» است (مانند ايثار به نفس در موقع حاجت خويشتن) كه عدم وجود آن ارزش انفاق را از ميان نمى‌برد، هر چند در سطح اعلا قرار ندارد.
و نيز آنچه گفته شد، گر چه در مورد انفاق (وام به خداوند) بود، ولى