محتواى سوره مجادله
اين سوره، در «مدينه» نازل شده است، و طبق طبيعت سوره‌هاى «مدنى» بيشتر، از احكام فقهى، و نظام زندگى اجتماعى، و روابط با مسلمين و غير مسلمين سخن مى‌گويد، و مجموع بحثهاى آن را مى‌توان در سه بخش خلاصه كرد:
١- در بخش اول سخن از حكم «ظهار» مى‌گويد كه در جاهليت نوعى طلاق و جدائى دائمى محسوب مى‌شد، و اسلام آن را تعديل كرد و در مسير صحيح قرار داد.
٢- در بخش ديگرى يك سلسله دستورها درباره آداب مجالست از جمله منع از «نجوى‌» (سخنان در گوشى) و همچنين، جا دادن به كسانى كه تازه وارد مجلس مى‌شوند، دارد.
٣- در آخرين بخش، بحث گويا و مشروح و كوبنده‌اى درباره منافقان، و آنها كه ظاهراً دم از اسلام مى‌زدند، اما با دشمنان اسلام سر و سرّ داشتند، مطرح كرده، مسلمين راستين را از ورود در حزب شياطين و منافقين بر حذر مى‌دارد و آنها را به رعايت «حبّ فى اللّه» و «بغض فى اللّه» و ملحق شدن به «حزب اللّه» دعوت مى‌كند.
نام‌گذارى سوره، به سوره «مجادله» به خاطر تعبيرى است كه در آيه نخستين آن آمده است.
***