تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٦٤

٣٧ فَإِذَا انْشَقَّتِ السَّماءُ فَكانَتْ وَرْدَةً كَالدِّهانِ
٣٨ فَبِأَىِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ
٣٩ فَيَوْمَئِذٍ لايُسْئَلُ عَنْ ذَنْبِهِ إِنْسٌ وَ لاجَانٌّ
٤٠ فَبِأَىِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ
٤١ يُعْرَفُ الْمُجْرِمُونَ بِسِيماهُمْ فَيُؤْخَذُ بِالنَّواصِي وَ الْأَقْدامِ
٤٢ فَبِأَىِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ
٤٣ هذِهِ جَهَنَّمُ الَّتِي يُكَذِّبُ بِهَا الْمُجْرِمُونَ
٤٤ يَطُوفُونَ بَيْنَها وَ بَيْنَ حَمِيمٍ آنٍ
٤٥ فَبِأَىِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ
ترجمه:
٣٧- در آن هنگام كه آسمان شكافته شود و همچون روغن مذاب گلگون گردد!
٣٨- پس كدامين نعمتهاى پروردگارتان را انكار مى‌كنيد؟!
٣٩- در آن روز هيچ كس از انس و جن از گناهش سؤال نمى‌شود (و همه چيز روشن است)!
٤٠- پس كدامين نعمتهاى پروردگارتان را انكار مى‌كنيد؟!
٤١- مجرمان از چهره‌هايشان شناخته مى‌شوند؛ و آنگاه آنها را از موهاى پيش سر، و پاهايشان مى‌گيرند (و به دوزخ مى‌افكنند)!
٤٢- پس كدامين نعمتهاى پروردگارتان را انكار مى‌كنيد؟!