و به معنى فريب و نيرنگ نيز استعمال مى‌شود.
«مَتاع» به معنى هر گونه وسائل بهره‌گيرى است، بنابراين جمله «دنيا متاع غرور است»، مفهومش اين است كه، وسيله و ابزارى است براى فريبكارى، فريب دادن خويشتن، و هم فريب ديگران، و البته اين در مورد كسانى است كه دنيا را هدف نهائى قرار مى‌دهند و به آن دل مى‌بندند، و بر آن تكيه مى‌كنند و آخرين آرزويشان، وصول به آن است، اما اگر مواهب اين جهان مادى وسيله‌اى براى وصول به ارزشهاى والاى انسانى و سعادت جاودان باشد، هرگز دنيا نيست، بلكه مزرعه آخرت، و قنطره و پلى براى رسيدن به آن هدفهاى بزرگ است.
بديهى است، توجه به دنيا و مواهب آن به عنوان يك، «گذرگاه» يا يك «قرارگاه»، دو جهت‌گيرى مختلف به انسان مى‌دهد كه در يكى مايه نزاع و فساد و تجاوز و بيدادگرى و طغيان و غفلت است، و در ديگرى وسيله بيدارى، آگاهى، ايثار، فداكارى، برادرى و گذشت.
***
نكته‌ها:
١- مقام صديقين و شهداء
در قرآن مجيد، جمعى از پيامبران بزرگ و مانند آنان به عنوان «صديق» توصيف شده‌اند از جمله «ابراهيم» عليه السلام: «إِنَّهُ كانَ صِدِّيقاً نَبِيّاً» «١»
، درباره «ادريس» عليه السلام پيامبر بزرگ خدا نيز همين تعبير آمده است «٢»، در مورد «مريم» عليها السلام مادر حضرت مسيح نيز مى‌خوانيم: «وَ أُمُّهُ صِدِّيقَةٌ». «٣»