اين گونه مصائب مى‌شدند، اين مصائب فلسفه دقيقى دارد كه در بحثهاى خداشناسى و عدل الهى، و مسأله آفات و بلاها، به آن اشاره كرده‌ايم.
لذا در حديثى مى‌خوانيم: هنگامى كه امام على بن الحسين عليهما السلام را با غل و زنجير وارد مجلس «يزيد» كردند، «يزيد»، رو به امام عليه السلام كرد و آيه سوره «شورى» را خواند: «ما صابَكُمْ مِنْ مُصِيبَةٍ فَبِما كَسَبَتْ أَيْدِيكُمْ» (و مى‌خواست چنين وانمود كند كه مصائب شما خانواده، نتيجه اعمال خودتان است، و از اين طريق زخم زبان بزند) اما، امام فوراً كلام او را نفى كرد فرمود: كَلَّا، ما نُزِلَتْ هذِهِ فِينا، إِنَّما نُزِلَتْ فِينا: ما أَصابَ مِنْ مُصِيبَةٍ فِى الأَرْضِ وَ لا فِي أَنْفُسِكُمْ إِلَّا فِي كِتابٍ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَبْرَأَها: «چنين نيست، اين آيه درباره ما نازل نشده، آنچه درباره ما نازل شده، آيه ديگرى است كه مى‌گويد: هر مصيبتى در زمين يا وجود شما رخ دهد پيش از آفرينش شما و زمين در لوح محفوظ ثبت شده است» (و فلسفه و حكمتى دارد). «١»

بحث مشروح‌ترى در اين زمينه ذيل همان آيه ٣٠ سوره «شورى» (جلد ٢٠ صفحه ٤٤٠) داشته‌ايم. «٢»
شاگردان مكتب ائمه اهلبيت عليهم السلام نيز همين معنى را از آيه فهميده‌اند، چنان كه نقل مى‌كنند: هنگامى كه «سعيد بن جبير» را نزد «حجاج» آوردند و تصميم به قتل وى گرفت، مردى از حضار گريه كرد.
«سعيد» گفت: چرا گريه مى‌كنى؟ در پاسخ گفت: به خاطر اين مصيبتى كه براى تو پيش آمده، گفت: گريه نكن، اين در علم خدا بوده است كه چنين شود، آيا نشنيده‌اى كه خداوند، مى‌فرمايد: «ما أَصابَ مِنْ مُصِيبَةٍ فِى الأَرْضِ وَ لا فِي