پاداشش را در همين جهان به آنها مى‌دهد، و دو پاداش را در قيامت.
نخستين موهبت در اين جهان، استقرار و ثبات ايمان آنها است، چنان نقش ايمان را بر قلوبشان مى‌زند كه دست حوادث و طوفانهاى زندگى نتواند آن را محو سازد، و از اين گذشته، با روح تازه‌اى آنها را تأييد و تقويت مى‌كند، و در مرحله سوم آنها را در حزب خويش جاى مى‌دهد و بر دشمنان پيروز مى‌سازد.
در آخرت نيز بهشت جاويدان را با تمام نعمتهايش در اختيار آنها قرار مى‌دهد، و علاوه بر آن، خشنودى مطلق خويش را از آنان اعلام مى‌دارد.
در حديثى از امام صادق عليه السلام مى‌خوانيم: مَا مِنْ مُؤْمِنٍ إِلَّا وَ لِقَلْبِهِ أُذُنَانِ فِي جَوْفِهِ أُذُنٌ يَنْفُثُ فِيهَا الْوَسْوَاسُ الْخَنَّاسُ! وَ أُذُنٌ يَنْفُثُ فِيهَا الْمَلَكُ! فَيُؤَيِّدُ اللَّهُ الْمُؤْمِنَ بِالْمَلَكِ فَذَلِكَ قَوْلُهُ وَ أَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ: «هر مؤمنى قلبش دو گوش دارد، گوشى كه در آن «وسواس خناس» مى‌دمد، و گوشى كه «فرشته» در آن مى‌دمد، خداوند مؤمن را به وسيله فرشته تقويت مى‌كند، و اين همان است كه مى‌فرمايد: وَ أَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ». «١»
و در حديث ديگرى از امام باقر عليه السلام در تفسير كلام پيامبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله كه مى‌فرمايد: إِذَا زَنَى الرَّجُلُ فَارَقَهُ رُوحُ الإِيمَانِ: «هنگامى كه انسان زنا كند روح ايمان در آن حال از او جدا مى‌شود» آمده است: اين روح ايمان همان است كه خداوند در قرآن فرموده: «وَ أَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ». «٢»
از احاديث فوق، گستردگى معنى «روح ايمان» و شمول آن نسبت به فرشته و مرتبه عالى روح انسانى، روشن مى‌شود، در ضمن اين حقيقت را نيز نشان