تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٨٢
«منظور از «تَجْعَلُونَ رِزْقَكُمْ أَنَّكُمْ تُكَذِّبُونَ» اين است كه به جاى شكر روزيهايتان، تكذيب مىكنيد». «١»
***
نكتهها:
١- ويژگيهاى قرآن مجيد
از چهار توصيفى كه در آيات فوق درباره قرآن ذكر شده، مىتوان چنين نتيجه گرفت كه، عظمت قرآن از يكسو، به خاطر عظمت محتواى آن، و از سوى ديگر، عمق معانى، و از سوى سوم، قداستى است كه جز پاكان و نيكان به آن راه نمىيابند، و از سوى چهارم، جنبه تربيتى فوقالعادهاى دارد؛ چرا كه از سوى ربّ العالمين نازل شده است، و هر يك از اين چهار موضوع، نياز به بحثهاى مفصلى دارد كه، در ذيل آيات مناسب بيان كردهايم.
***
٢- قرآن و طهارت
در آيات فوق خوانديم: قرآن را جز پاكان مس نمىكنند، و گفتيم اين آيه، هم به مس ظاهرى تفسير شده، و هم معنوى، و تضادى با هم ندارند، و در مفهوم كلى آيه جمعند.
در قسمت اول، در روايات اهل بيت از ابو الحسن امام على بن موسى الرضا عليهما السلام نقل شده: المُصْحَفُ لاتَمُسَّهُ عَلى غَيْرِ طُهْرٍ، وَ لاجُنُباً، وَ لاتَمَسَّ خَطَّهُ وَ لاتُعَلِّقْهُ، إِنَّ اللَّهَ تَعالى يَقُولُ: لايَمَسُّهَ إَلَّا الْمُطَهَّرُونَ: «قرآن را بدون وضو مس نكن، و نه در حال جنابت، و دست بر خط آن در اين حال مگذار، و آن را حمايل نكن؛ چرا كه خداوند متعال فرموده: جز پاكان آن را مس نمىكنند». «٢»
همين معنى در حديث ديگرى از امام باقر عليه السلام با مختصر تفاوتى نقل شده