و اگر منظور حوريان باشد، خداوند آنها را آفرينش نوينى بخشيده، به گونه‌اى كه هرگز گرد و غبار پيرى و ناتوانى بر آنها نمى‌نشيند.
ممكن است كه تعبير به «انشأ»، اشاره به هر دو نيز بوده باشد.
***
سپس مى‌افزايد: «ما آنها را همگى بكر قرار داديم» «فَجَعَلْناهُنَّ أَبْكاراً».
و شايد اين وصف هميشه براى آنها باقى باشد، چنان كه بسيارى از مفسران به آن تصريح كرده‌اند و در روايات نيز به آن اشاره شده، يعنى با آميزش، وضع آنها دگرگون نمى‌شود. «١»
***
و در توصيف آنها باز مى‌فرمايد: «آنان نسبت به همسرانشان، عشق مى‌ورزند و خوش سخن و فصيحند» «عُرُباً».
«عُرُب» جمع «عَروبة» (بر وزن ضرورة) به معنى زنى است كه وضع حالش حكايت از محبتش نسبت به همسر، و مقام عفت و پاكيش مى‌كند؛ زيرا «إِعراب» (بر وزن اظهار) به همان معنى آشكار ساختن است، اين واژه به معنى فصيح و خوش سخن بودن، نيز مى‌آيد، و ممكن است هر دو معنى در آيه جمع باشد.
وصف ديگرشان اين كه: «آنها هم سن و سال با همسرانشان هستند و همگى در خوبى و جمال ظاهر و باطن، همانندند، و يك از يك بهتر» «أَتْراباً».
«أَتراب» جمع «ترب» (بر وزن ذهن) به معنى «مثل و همانند» است و بعضى گفته‌اند: اين معنى از «ترائب» كه به معنى دنده‌هاى قفسه سينه است گرفته شده، زيرا با يكديگر شباهت دارند.