شكل و هر صورت مفقود است».
***
آنگاه به نعمت ديگرى اشاره كرده، مى‌افزايد: «آنها داراى همسران گرانقدرى هستند» «وَ فُرُشٍ مَرْفُوعَةٍ».
«فُرُش» جمع «فراش» در اصل به معنى هر گونه فرش يا بسترى است كه مى‌گسترانند، و به همين تناسب گاه به عنوان كنايه از همسر به كار مى‌رود (خواه مرد باشد يا زن).
لذا در حديث معروفى از پيغمبر گرامى صلى الله عليه و آله آمده است: الوَلَدُ لِلْفَراشِ وَ لِلْعاهِرِ الحَجَرُ: «فرزندى كه از زن شوهردار متولد مى‌شود متعلق به همان خانواده است و اگر مرد فاسق و زناكارى در اين ميان بوده، بهره‌اش تنها سنگ است» «١» (و احتمال انعقاد فرزند از نطفه او پذيرفته نيست).
بعضى نيز «فُرُش» را به معنى حقيقى (نه به معنى كنائى) تفسير كرده‌اند، و آن را اشاره به فرشها و بسترهاى بسيار گرانبها و پر ارزش بهشت دانسته‌اند، ولى در اين صورت، ارتباط آيات بعد كه حكايت از حوريان و همسران بهشتى مى‌كند، از آن قطع مى‌شود.
***
پس از آن به اوصاف ديگرى از همسران بهشتى پرداخته، مى‌گويد: «ما آنها را آفرينش نوينى بخشيده‌ايم» «إِنَّا أَنْشَأْناهُنَّ إِنْشاءً».
اين جمله ممكن است اشاره به همسران مؤمنان در اين دنيا باشد كه، خداوند آفرينش تازه‌اى در قيامت به آنها مى‌دهد، و همگى در نهايت جوانى و طراوت و جمال و كمال ظاهر و باطن وارد بهشت مى‌شوند كه، طبيعت بهشت، طبيعت تكامل و خروج از هر گونه نقص و عيب است.