معنى، بعيد به نظر مى‌رسد، جز به همان تفسيرى كه ما براى عالم ذر قبلًا ذكر كرده‌ايم. «١»
***
آيه بعد، براى تأكيد و توضيح بيشتر پيرامون همين معنى مى‌افزايد: «او كسى است كه آيات روشن، بر بنده خود نازل كرده است، تا شما را از ظلمتهاى شرك و جهل و نادانى، به ايمان و توحيد و علم، رهنمون گردد، و خداوند نسبت به شما رئوف و مهربان است» «هُوَ الَّذِي يُنَزِّلُ عَلى‌ عَبْدِهِ آياتٍ بَيِّناتٍ لِيُخْرِجَكُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ وَ إِنَّ اللَّهَ بِكُمْ لَرَؤُفٌ رَحِيمٌ».
جمعى «آيات بيّنات» را در اينجا به همه «معجزات» تفسير كرده‌اند، و گروهى به «قرآن»، ولى مفهوم آيه گسترده است و همه اينها را شامل مى‌شود، هر چند تعبير به «نازل كردن» مناسب قرآن است، همان قرآنى كه پرده‌هاى ظلمت كفر و ضلالت و نادانى را مى‌درد، و آفتاب ايمان و آگاهى را در درون جان انسان، طالع مى‌كند.
تعبير به «رَؤُفٌ رَحِيم» اشاره لطيفى به اين حقيقت است كه اين دعوت مؤكد و پرشور الهى، به سوى ايمان و انفاق، مظهرى از مظاهر رحمت الهيه است كه به سراغ همه شما آمده، و تمام بركاتش در اين جهان و جهان ديگر عائد خودتان مى‌شود.
در اين كه: آيا ميان «رئوف» و «رحيم» تفاوتى هست يا نه؟ و اين تفاوت چگونه است؟ در ميان مفسران گفتگو است، و مناسب‌تر از همه، اين است كه «رئوف» اشاره به محبت و لطف خاصش نسبت به مطيعان است، در حالى كه «رحيم» اشاره به رحمت او در مورد عاصيان.