اينجا «سابِقُوا» (از ماده «مسابقه») و در آنجا «سارِعوا» (از ماده «مسارعه» به معنى سرعت گرفتن بر يكديگر) آمده است كه با هم قريب الافق هستند (با توجه به مفهوم «باب مفاعله» كه غلبه كردن دو نفر را در مقابل هم مجسم مى‌كند).
تفاوت ديگر اين كه: در آنجا: «عَرَضُهَا السَّمواتُ وَ الارْضِ» است و در اينجا «كَعَرْضِ السَّماءِ وَ الأَرْضِ» و با كمى دقت روشن مى‌شود كه اين دو تعبير نيز يك حقيقت را بازگو مى‌كند.
و نيز در آنجا مى‌گويد: «آماده براى پرهيزكاران است» و در اينجا مى‌فرمايد: «براى مؤمنان».
از آنجا كه پرهيزكارى، ثمره درخت ايمان راستين است اين دو تعبير نيز لازم و ملزوم يكديگرند.
به اين ترتيب، هر دو آيه، يك حقيقت را تعقيب مى‌كند با دو بيان متفاوت، به همين دليل، آنچه از بعضى نقل شده كه: آيه سوره «آل عمران» را اشاره به بهشت «مقربان» دانسته‌اند، و آيه مورد بحث را اشاره به بهشت «مؤمنان»، صحيح به نظر نمى‌رسد.
به هر حال، تعبير به «عَرض» در اينجا در مقابل «طول» نيست آنچنان كه بعضى از مفسران گفته‌اند، و به دنبال آن در جستجوى طول چنان بهشتى هستند كه عرضش همچون آسمان و زمين است، و از اين نظر به زحمت افتاده‌اند! بلكه «عرض» در اين گونه استعمالات، به معنى وسعت است، مانند تعبير «پهنه» در فارسى مى‌گوئيم: پهنه دشت، يعنى وسعت صحرا.
تعبير به «مَغفرت» و آمرزش، قبل از بشارت به بهشت كه در هر دو آيه آمده، اشاره لطيفى به اين حقيقت است كه تا انسان از گناه پاك نشود، لايق ورود به بهشت و جوار قرب پروردگار، نخواهد بود.