هيچ كس ساخته نيست.
آرى، ضعف و ناتوانى كامل انسان، در اين لحظات حساس آشكار مى‌شود، نه تنها در زمانهاى گذشته كه، امروز با تمام تجهيزات فنى و پزشكى، و حضور تمام وسائل درمانى، اين ضعف و زبونى به هنگام احتضار، درست همانند گذشته، مشهود و آشكار است.
قرآن مجيد، در تكميل بحثهاى معاد و پاسخگوئى به منكران و مكذبان، ترسيم گويائى از اين لحظه كرده، مى‌گويد: «پس چرا هنگامى كه جان به گلوگاه مى‌رسد، توانائى بازگرداندن آن را نداريد»؟! «فَلَوْلا إِذا بَلَغَتِ الْحُلْقُومَ». «١»

***
«و شما در اين حال نظاره مى‌كنيد و كارى از دستتان ساخته نيست» «وَ أَنْتُمْ حِينَئِذٍ تَنْظُرُونَ».
مخاطب در اينجا اطرافيان محتضرند، چرا كه از يكسو، حال او را نظاره مى‌كنند، و از سوى ديگر، ضعف و ناتوانى خود را مشاهده مى‌نمايند، و از سوى سوم، توانائى خدا بر همه چيز را، و بودن مرگ و حيات در دست او، و نيز مى‌دانند خودشان هم چنين سرنوشتى را در پيش دارند. «٢»
***
بعد از آن مى‌افزايد: «در حالى كه ما از شما به او نزديكتريم، و فرشتگان ما كه آماده قبض روح او هستند نيز نزديكتر از شما مى‌باشند ولى شما نمى‌بينيد» «وَ نَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْكُمْ وَ لكِنْ لاتُبْصِرُونَ».