شوند، آبهاى شيرين تازه جاى آنها را مى‌گيرند، به طورى كه اين دو درياى جدا از هم، دائماً جلب توجه مى‌كند.
جالب اين كه، به هنگام «مدّ» دريا، كه سطح اقيانوس بالا مى‌آيد، آبهاى شيرين به عقب رانده مى‌شود، بى آنكه با آب شور مخلوط گردد (مگر در مواقع خشكسالى و كم آبى) و قسمت زيادى از خشكى را مى‌پوشانند، لذا ساحل‌نشينان در اين مناطق با مهار كردن اين آبهاى شيرين، نهرهاى زيادى در منطقه ساحلى به وجود مى‌آورند كه، به وسيله آن زمينهاى فراوانى مشروب مى‌شود.
اين نهرها كه از بركت «جزر و مدّ» ساحلى و تأثير آن در آب اين نهرها به وجود مى‌آيد، در شبانه‌روز دو بار از آب شيرين پر و خالى مى‌شود، و وسيله بسيار مؤثرى براى آبيارى مناطق وسيعى هستند.
درباره اين دو دريا، تفسير جالب ديگرى از ناحيه بعضى گفته شده كه:
منظور از آن احتمالًا جريان «گلف استريم» است كه شرح آن را به خواست خدا در نكات، ذيل همين آيات بيان خواهيم كرد.
***
بار ديگر بندگان را مخاطب ساخته و در برابر اين نعمتها از آنها سؤال كرده، مى‌فرمايد: «كدامين نعمت از نعمتهاى پروردگارتان را انكار مى‌كنيد»؟! «فَبِأَىِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ».
***
سپس در ادامه همين سخن، مى‌افزايد: «از آن دو دريا لؤلؤ و مرجان خارج مى‌شود»! «يَخْرُجُ مِنْهُمَا اللُّؤْلُؤُ وَ الْمَرْجانُ».
***