چنان كه درباره «شب قدر» مى‌فرمايد: إِنَّا أَنْزَلْناهُ فِي لَيْلَةٍ مُبارَكَةٍ: «ما قرآن را در شبى پربركت نازل كرديم». «١»
همان گونه كه گفتيم، «نحس» در اصل به معنى سرخى فوق‌العاده افق است كه آن را به صورت «نحاس» يعنى «شعله آتش خالى از دود» در مى‌آورد، سپس به همين مناسبت، در معنى «شوم» به كار رفته است.
به اين ترتيب، قرآن جز اشاره سربسته‌اى به اين مسأله ندارد، ولى در روايات اسلامى، به احاديث زيادى در زمينه «نحس و سعد ايام» برخورد مى‌كنيم كه، هر چند بسيارى از آنها روايات ضعيف است، و يا احياناً آميخته با بعضى روايات مجعول و خرافات مى‌باشد، ولى همه آنها چنين نيست، بلكه روايات معتبر و قابل قبولى در ميان آنها بدون شك وجود دارد، چنان كه مفسران نيز در تفسير آيات فوق بر اين معنى، صحه نهاده‌اند.
محدث بزرگ، مرحوم علامه «مجلسى» روايات فراوانى در «بحار الانوار» در اين زمينه آورده است. «٢»
آنچه به طور فشرده و خلاصه در اينجا مى‌توان گفت، چند مطلب است:
الف- در روايات متعددى «سعد و نحس ايام» در ارتباط با حوادثى كه در آن واقع شده است، تفسير شده، فى المثل در روايتى از امير مؤمنان «على» عليه السلام مى‌خوانيم: شخصى از امام عليه السلام درخواست كرد تا درباره روز «چهارشنبه» و فال بدى كه به آن مى‌زنند و سنگينى آن، بيانى فرمايد كه منظور كدام چهارشنبه است؟
فرمود: آخِرُ أَرْبِعَاءَ فِى الشَّهْرِ وَ هُوَ الْمَحَاقُ وَ فِيهِ قَتَلَ قَابِيلُ هَابِيلَ أَخَاهُ ...
وَ يَوْمَ الْأَرْبَعَاءِ أَرْسَلَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ الرِّيحَ عَلَى قَوْمِ عَادٍ: «منظور چهارشنبه آخر