تعبير به «إِخوان» (برادران)، و استمداد از خداوند رئوف و رحيم، در پايان آيه، همه، حاكى از روح محبت و صفا و برادرى است كه بر كل جامعه اسلامى بايد حاكم باشد و هر كس هر نيكى را مى‌خواهد، تنها براى خود نخواهد، بلكه تلاشها و تقاضاها همه، به صورت جمعى و براى جمع، انجام گيرد، و هر گونه كينه، عداوت، دشمنى، بخل، حرص و حسد از سينه‌ها شسته شود، و اين است يك جامعه اسلامى راستين.
***
نكته:
صحابه در ميزان قرآن و تاريخ
در اينجا بعضى از مفسران بدون توجه به اوصافى كه براى هر يك از «مهاجران» و «انصار» و «تابعين» در آيات فوق آمده، باز اصرار دارند كه همه «صحابه» را بدون استثناء، پاك و منزه بشمرند، و كارهاى خلافى كه احياناً در زمان خود پيامبر صلى الله عليه و آله يا بعد از او، از بعضى از آنان سر زده، با ديده اغماض بنگرند، و هر كس در صف مهاجران، انصار و تابعين قرار گرفته، چشم بسته محترم و مقدس بدانند.
در حالى كه آيات فوق، پاسخ دندان‌شكنى به اين افراد مى‌دهد، و ضوابط «مهاجران» راستين و «انصار» و «تابعين» را دقيقاً معين مى‌كند.
در «مهاجران» اخلاص، و جهاد، و صدق را مى‌شمرد.
و در «انصار» محبت نسبت به مهاجران، و ايثار، و پرهيز از هر گونه بخل و حرص را ذكر مى‌كند.
و در «تابعين» خودسازى و احترام به پيشگامان در ايمان، و پرهيز از هر گونه كينه و حسد را بيان مى‌نمايد.