نكته:
آيات اسم اعظم خدا
مى‌دانيم فلاسفه و متكلمان، صفات خدا را به دو دسته تقسيم كرده‌اند:
«صفات ذات» كه بيان اوصاف جمال و جلال او است و «صفات فعل» كه بيانگر افعالى است كه از ذات مباركش صادر مى‌شود.
در آيات ششگانه‌اى، كه در آغاز اين سوره آمده، و بايد طبق حديث آنها را آيات «ژرف‌انديشان» (متعمقين) نام نهاد، بيست وصف، از اوصاف ذات و افعال آمده، از علم، و قدرت، و حكمت، و ازليت، و ابديت خداوند گرفته، تا خلقت، و تدبير، و مالكيت، و حاكميت، و احاطه او نسبت به همه موجودات، و حضورش در همه جا، آن هم با تعبيراتى كه به آنها عمق بيشترى مى‌بخشد.
توجه و ايمان به اين صفات، و تلاش در روشن ساختن شعله‌اى هر چند كوچك از آنها در وجود خود، ما را در سير تكاملى و مسير الى اللّه، بهترين يار و مددكار است.
در حديثى از «براء بن عازب» آمده است كه مى‌گويد: به على عليه السلام عرض كردم: يا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ! أَسْئَلُكَ بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ، إِلَّا خَصَصْتَنِى بِأَعْظَمِ ما خَصَّكَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله، وَ اخْتَصَّهُ بِهِ جَبْرَئِيلُ، وَ أَرْسَلَهُ بِهِ الرَّحْمنُ، فَقالَ إِذا أَرَدْتَ أَنْ تَدْعُوَ اللَّهَ بِاسْمِهِ الأَعْظَمِ، فَاقْرَأْ مِنْ أَوَّلِ سُورَةِ الْحَدِيدِ إِلى‌ آخِرِ سِتِّ آياتٍ مِنْها عَلِيمٌ بِذاتِ الصُّدُورِ، وَ آِخِر سُورَةِ الْحَشْرِ يَعْنِى أَرْبَعَ آياتٍ، ثُمَّ ارْفَعْ يَدَيْكَ فَقُلْ يا مَنْ هُوَ هكَذا، أَسْأَلُكَ بِحَقِّ هذِهِ الأَسْماءِ أَنْ تُصَلِّىَ عَلى‌ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه و آله وَ أَنْ تَفْعَلَ بِى كَذا وَ كَذا مِمَّا تُرِيدُ، فَوَ اللَّهِ الَّذِى لا إِلهَ غَيْرُهُ لَتَنْقَلِبَنَّ بِحاجَتِكَ إِنْ شاءَ اللَّهُ: «اى امير مؤمنان! تو را به خدا و رسولش مى‌خوانم كه برترين چيزى كه پيامبر صلى الله عليه و آله ويژه تو كرد، و جبرئيل مخصوص او ساخت، و