كنيد» «وَ أَنْفِقُوا مِمَّا جَعَلَكُمْ مُسْتَخْلَفِينَ فِيهِ».
دعوت به ايثار، فداكارى و گذشت، از مواهبى كه انسان در اختيار دارد، منتها اين دعوت را مقرون به اين نكته مى‌كند كه، فراموش نكنيد: «در حقيقت مالك اصلى خدا است»، و اين اموال و سرمايه‌ها چند روزى به عنوان امانت نزد شما سپرده شده، همان گونه كه قبلًا در اختيار اقوام پيشين بود.
و به راستى نيز چنين است؛ زيرا در آيات گذشته خوانديم كه مالك حقيقى كل جهان خداوند است، ايمان به اين واقعيت بيانگر همين است كه ما امانت‌دار او هستيم، چگونه ممكن است امانت‌دار فرمان صاحب امانت را ناديده بگيرد؟!
ايمان به اين حقيقت، به انسان روح سخاوت و ايثار مى‌بخشد، و دست و دل او را در انفاق باز مى‌كند.
تعبير به «مُسْتَخْلَفِين» (جانشينان) ممكن است اشاره به نمايندگى انسان از سوى خداوند در زمين و مواهب آن باشد، و يا جانشينى از اقوام پيشين، و يا هر دو.
و تعبير به «مِمَّا» (از چيزهائى كه ...) تعبير عامى است كه نه تنها اموال، بلكه تمام سرمايه‌ها و مواهب الهى را شامل مى‌شود، و همان گونه كه قبلًا نيز گفته‌ايم انفاق، مفهوم وسيعى دارد كه منحصر به مال نيست، بلكه علم و هدايت و آبروى اجتماعى، سرمايه‌هاى معنوى و مادى ديگر را نيز شامل مى‌شود.
و براى تشويق بيشتر مى‌افزايد: «آنهائى كه از شما ايمان بياورند و انفاق كنند، اجر بزرگى دارند» «فَالَّذِينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَ أَنْفَقُوا لَهُمْ أَجْرٌ كَبِيرٌ».
توصيف اجر به بزرگى، اشاره‌اى به عظمت الطاف و مواهب الهى، و ابديت و خلوص و دوام آن است، نه تنها در آخرت كه در دنيا نيز قسمتى از اين اجر كبير عائد آنها مى‌شود.