تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٨٠
بهشتى است، مىفرمايد: «در اين قصرهاى بهشتى زنانى هستند كه جز به همسران خود چشم ندوخته، و جز به آنها عشق نمىورزند» «فِيهِنَّ قاصِراتُ الطَّرْفِ». «١»
و هيچ انس و جن قبلًا با آنها تماس نگرفته است «لَمْيَطْمِثْهُنَّ إِنْسٌ قَبْلَهُمْ وَ لاجَانٌّ». «٢»
بنابراين، آنها دوشيزهاند، و دست نخورده، و پاك از هر نظر.
از «ابوذر» نقل شده است كه: «همسر بهشتى به شوهرش مىگويد: سوگند به عزت پروردگارم كه در بهشت چيزى را بهتر از تو نمىيابم، سپاس مخصوص خداوندى است كه مرا همسر تو، و تو را همسر من قرار داد». «٣»
«طَرْف» (بر وزن حرف) به معنى پلك چشمها است، و از آنجا كه به هنگام نگاه كردن، پلكها به حركت در مىآيد، كنايه از نگاه كردن است، بنابراين، تعبير به «قاصِراتُ الطَّرْفِ»، اشاره به زنانى است كه نگاهى كوتاه دارند، يعنى فقط به همسرانشان عشق مىورزند، و اين يكى از بزرگترين امتيازات همسر است كه، جز به همسرش نينديشد و به غير او علاقه نداشته باشد.
***
باز در تعقيب اين نعمت بهشتى تكرار مىكند: «كدام يك از نعمتهاى پروردگارتان را انكار مىكنيد»؟! «فَبِأَىِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ».
***
سپس به توصيف بيشترى از اين همسران بهشتى پرداخته، مىگويد: «آنها