البته، ظاهر آيه اين است كه هر شصت روز پى در پى انجام شود، و بسيارى از فقهاى اهل سنت نيز، بر طبق آن فتوا داده‌اند، ولى در روايات ائمه اهل بيت عليهم السلام آمده است: اگر كمى از ماه دوم را (حتى يك روز) به دنبال ماه اول روزه بگيرد، مصداق شهرين متتابعين و دو ماه پى در پى خواهد بود و اين تصريح حاكم بر ظهور آيه است. «١»
اين، نشان مى‌دهد كه منظور از «تتابع» در آيه فوق و آيه ٩٢ سوره «نساء» (كفاره قتل خطاء) پى در پى بودن فى الجمله است، و البته چنين تفسيرى تنها از امام معصوم عليه السلام كه وارث علوم پيامبر صلى الله عليه و آله است، مسموع مى‌باشد، و اين نوع روزه گرفتن، تسهيلى است براى مكلفان (شرح بيشتر پيرامون اين موضوع را در كتب فقهى در «كتاب الصوم»، و «ابواب ظهار»، و «كفاره قتل خطاء»، بايد مطالعه كرد). «٢»
ضمناً، منظور از جمله «فَمَنْ لَمْ‌يَجِدْ» (كسى كه نيابد) اين نيست كه مطلقاً چيزى در بساط نداشته باشد، بلكه منظور اين است: زائد بر نيازها و ضرورتهاى زندگى چيزى ندارد كه بتواند با آن برده‌اى را بخرد و آزاد كند.
و از آنجا كه بسيارى از مردم نيز، قادر به انجام كفاره دوم يعنى دو ماه روزه متوالى نيستند، جانشين ديگرى براى آن ذكر كرده، مى‌فرمايد: «و هر گاه كسى نتواند دو ماه متوالى روزه بگيرد شصت مسكين را اطعام كند» «فَمَنْ لَمْ‌يَسْتَطِعْ فَإِطْعامُ سِتِّينَ مِسْكِيناً».
ظاهر از «اطعام» اين است كه: به اندازه‌اى غذا دهد كه در يك وعده سير شود، اما در روايات اسلامى يك «مُدّ» طعام (يك چهارم من، يا حدود ٧٥٠ گرم) تعيين شده است، هر چند بعضى از فقهاء آن را معادل «دو مُدّ» (يك كيلو و نيم)