مى‌خواهى برو). «١»
در حديث ديگرى نيز آمده است: يكى از ياران امام دهم «على بن محمد الهادى» عليه السلام مى‌گويد: خدمت حضرت عليه السلام رسيدم، در حالى كه در مسير راه انگشتم مجروح شده بود، سوارى از كنارم گذشت و به شانه من صدمه زد، و در وسط جمعيت گرفتار شدم، و لباسم را پاره كردند، گفتم: خدا مرا از شر تو اى روز حفظ كند، عجب روز شومى هستى! امام عليه السلام فرمود: با ما ارتباط دارى و چنين مى‌گوئى؟! و روز را كه گناهى ندارد، گناهكار مى‌شمرى؟ آن مرد نقل مى‌كند از شنيدن اين سخن، به هوش آمدم و به خطاى خود پى بردم، عرض كردم: اى مولاى من! استغفار مى‌كنم، و از خدا آمرزش مى‌طلبم، امام عليه السلام افزود: مَا ذَنْبُ الْأَيَّامِ حَتَّى صِرْتُمْ تَتَشَأَّمُونَ بِهَا إِذَا جُوزِيتُمْ بِأَعْمَالِكُمْ فِيهَا؟: «روزها چه گناهى دارد كه شما آنها را شوم مى‌شمريد، هنگامى كه كيفر اعمال شما در اين روزها دامانتان را مى‌گيرد»؟!
راوى مى‌گويد: «عرض كردم من براى هميشه از خدا استغفار مى‌كنم و اين توبه من است اى پسر رسول خدا»!
امام عليه السلام فرمود: مَا يَنْفَعُكُمْ وَ لَكِنَّ اللَّهَ يُعَاقِبُكُمْ بِذَمِّهَا عَلَى مَا لَاذَمَّ عَلَيْهَا فِيهِ أَ مَا عَلِمْتَ يا حَسَن أَنَّ اللَّهَ هُوَ الْمُثِيبُ وَ الْمُعَاقِبُ وَ الْمُجَازِي بِالْأَعْمَالِ عاجِلًا وَ آجِلًا؟، قُلْتُ: بَلِى يا مَوْلاىَ، قالَ عليه السلام لاتَعُدْ وَ لاتَجْعَلْ لِلْأَيَّامِ صُنْعاً فِي حُكْمِ اللَّهِ!: «اين براى تو فايده‌اى ندارد، خداوند شما را مجازات مى‌كند، به مذمت كردن چيزى كه نكوهش ندارد، آيا تو نمى‌دانى كه خداوند ثواب و عقاب مى‌دهد، و جزاى اعمال را در اين سرا و سراى ديگر خواهد داد، سپس افزود:
ديگر اين عمل را تكرار مكن و براى روزها در برابر حكم خداوند كار و تأثيرى