«آفريدگارى كه به هر موجودى، صورت خاصى بخشيد» «الْمُصَوِّرُ».
و سپس از آنجا كه اوصاف خداوند، منحصر به اين اوصاف نيست، بلكه اوصافش همچون ذاتش بى پايان است، مى‌افزايد: «براى او نامهاى نيك است» «لَهُ الْاسْماءُ الْحُسْنى‌».
و به همين دليل، از هر گونه عيب و نقص، منزه و مبرّا است، «و تمام موجوداتى كه در آسمان و زمين هستند، تسبيح او مى‌گويند» و او را از هر عيب و نقصى پاك مى‌شمرند «يُسَبِّحُ لَهُ ما فِى السَّماواتِ وَ الْارْضِ».
و سرانجام، براى تأكيد بيشتر، روى موضوع نظام آفرينش، به دو وصف ديگر از اوصافش، كه يكى از آنها قبلًا آمد، اشاره كرده، مى‌فرمايد: «او عزيز و حكيم است» «وَ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ».
اوّلى، نشانه كمال قدرت او بر همه چيز، و غلبه بر هر مانع است، و دومى، اشاره به علم و آگاهى از نظام آفرينش و تنظيم برنامه دقيق در امر خلقت و تدبير است.
و به اين ترتيب، در مجموع اين آيات سه‌گانه، علاوه بر مسأله توحيد كه دو بار تكرار شده، هفده وصف از اوصاف خدا آمده است به اين ترتيب:
١- عالم الغيب و الشهاده.
٢- رحمان.
٣- رحيم.
٤- ملك.