خدائى كه مالك و مربى تمام جهانيان است اين قرآن را براى تربيت انسانها بر قلب پاك پيامبرش، نازل كرده است، و همان گونه كه در جهان تكوين مالك و مربى او است، در جهان تشريع نيز هر چه هست از ناحيه او مى‌باشد.
***
سپس مى‌افزايد: «آيا اين قرآن را با اين اوصافى كه گفته شد، سست و كوچك مى‌شمريد؟! سهل است آن را انكار و تكذيب مى‌كنيد»؟! «أَ فَبِهذَا الْحَدِيثِ أَنْتُمْ مُدْهِنُونَ».
در حالى كه، نشانه‌هاى صدق و حقانيت از آن به خوبى آشكار است، و بايد كلام خدا را با نهايت جديت پذيرفت، و به عنوان يك واقعيت بزرگ با آن روبرو شد.
«هذَا الْحَدِيث» (اين سخن) اشاره به «قرآن» است و «مُدْهِنُون» در اصل، از ماده «دهن» به معنى روغن است، و از آنجا كه براى نرم كردن پوست تن، يا اشياء ديگر، آن را روغن مالى مى‌كنند، كلمه «ادهان» به معنى مدارا و ملايمت، و گاه، به معنى سستى و عدم برخورد جدى آمده است، و نيز از آنجا كه افراد منافق و دروغگو، غالباً زبانهاى نرم و ملايمى دارند، اين واژه احياناً به معنى تكذيب و انكار نيز به كار رفته است، و هر دو معنى در آيه فوق محتمل است، اصولًا انسان چيزى را كه باور دارد، جدى مى‌گيرد، اگر آن را جدى نگرفت، دليل بر اين است كه باور ندارد.
***
در آخرين آيه مورد بحث مى‌فرمايد: «شما به جاى اين كه در برابر روزيهاى خداداد، مخصوصاً نعمت بزرگ قرآن شكر بجا آوريد آن را تكذيب مى‌كنيد»؟