و در پايان آيه، براى تأكيد بيشتر روى اين اوصاف كريمه، و بيان نتيجه آن مى‌افزايد: «و كسانى كه خداوند آنها را از بخل و حرص نفس خويش باز داشته، رستگارانند» «وَ مَنْ يُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَأُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ».
«شُحّ» چنان كه «راغب» در «مفردات» مى‌گويد: به معنى «بخل توأم با حرص» است كه به صورت عادت در آيد.
«يُوقَ» از ماده «وقاية» گرچه به صورت فعل مجهول است، اما پيداست كه فاعل آن در اينجا خدا است، يعنى هر كس خداوند او را از اين صفت مذموم نگاهدارى كند، رستگار است.
در حديثى مى‌خوانيم امام صادق عليه السلام به يكى از اصحاب خود فرمود: أَ تَدْرِى مَا الشَّحِيحُ: «آيا مى‌دانى شحيح كيست»؟!
او در جواب عرض مى‌كند: هُوَ الْبَخِيلُ: «منظور بخيل است».
امام فرمود: الشُّحُّ أَشَدُّ مِنَ الْبُخْلِ إِنَّ الْبَخِيلَ يَبْخَلُ بِمَا فِى يَدِهِ وَ الشَّحِيحَ يَشُحُّ بِمَا فِى أَيْدِى النَّاسِ وَ عَلَى مَا فِى يَدِهِ حَتّى‌ لايَرَى فِى أَيْدِى النَّاسِ شَيْئاً إِلَّا تَمَنّى‌ أَنْ يَكُونَ لَهُ بِالْحِلِّ وَ الْحَرَامِ وَ لايَقْنَعُ بِمَا رَزَقَهُ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ!: «شح از بخل شديدتر است، بخيل كسى است كه در مورد آنچه دارد بخل مى‌ورزد، ولى شحيح هم نسبت به آنچه در دست مردم است بخل مى‌ورزد و هم آنچه خود در اختيار دارد، تا آنجا كه هر چه را در دست مردم ببيند آرزو مى‌كند آن را به چنگ آورد، خواه از طريق حلال باشد يا حرام و هرگز قانع به آنچه خداوند به او روزى داده، نيست». «١»

در حديث ديگرى مى‌خوانيم: لايَجْتَمِعُ الشُّحُ وَ الإِيمانُ فِى قَلْبِ رَجُلٍ مُسٌلِمٍ!، وَ لايَجْتَمِعُ غُبارٌ فِى سَبِيلِ اللَّهِ وَ دُخانُ جَهَنَّمَ فِى جَوْفِ رَجُلٍ