آن نيست «جبران» كند، اين واژه در قرآن مجيد، در ده به كار رفته كه نُه مورد آن، درباره افراد ظالم و گردنكش و مفسد است، و تنها يك مورد آن درباره خداوند قادر متعال مى‌باشد (آيه مورد بحث).
سپس مى‌افزايد: «او شايسته بزرگى است و چيزى برتر و بالاتر از او نيست» «الْمُتَكَبِّرُ».
«متكبّر» از ماده «تكبّر» به دو معنى آمده است: يكى ممدوح، كه در مورد خداوند به كار مى‌رود، و آن دارا بودن بزرگى و كارهاى نيك و صفات پسنديده فراوان است، و ديگرى، نكوهيده و مذموم، كه در مورد غير خدا به كار مى‌رود، و آن اين است كه: افراد كوچك و كم مقدار، ادعاى بزرگى كنند، و صفاتى را كه ندارند، به خود نسبت دهند، و از آنجا كه عظمت و بزرگى، تنها شايسته مقام خدا است، اين واژه به معنى ممدوحش، تنها درباره او به كار مى‌رود و هرگاه در غير مورد او به كار رود، به معنى مذموم است.
و در پايان آيه، بار ديگر روى مسأله توحيد كه سخن با آن آغاز شده بود، تكيه كرده، مى‌فرمايد: «خداوند منزه است از آنچه شريك براى او قرار مى‌دهند» «سُبْحانَ اللَّهِ عَمَّا يُشْرِكُونَ».
با توضيحى كه داده شد، روشن مى‌شود كه هيچ موجودى نمى‌تواند در صفاتى كه در اينجا آمده است شريك و شبيه و نظير او باشد.
***
و در آخرين آيه مورد بحث، در تكميل اين صفات، به شش وصف ديگر اشاره كرده چنين مى‌فرمايد: «او خداوندى است آفريننده» «هُوَ اللَّهُ الْخالِقُ».
«خداوندى كه مخلوقات را بى كم و كاست، و بدون شبيهى از قبل، ايجاد كرد» «الْبارِئُ». «١»