تفسير:
قوم «لوط» به سرنوشت شوم‌ترى مبتلا شدند
در اين آيات، اشارات كوتاه و تكان‌دهنده‌اى به داستان قوم «لوط»، و عذاب وحشتناك اين جمعيت ننگين و گمراه ديده مى‌شود، و اين چهارمين قسمت از سرگذشت اقوام پيشين در اين سوره است.
نخست مى‌گويد: «قوم لوط انذارهاى پى در پى پيامبرشان را تكذيب كردند» «كَذَّبَتْ قَوْمُ لُوطٍ بِالنُّذُرِ».
«نُذُر» چنان كه قبلًا نيز اشاره كرديم، جمع «انذار» به معنى تهديد و بيم دادن است، و ذكر آن به صيغه جمع، ممكن است اشاره به انذارهاى پى در پى اين پيامبر بزرگ باشد كه اين قوم لجوج همه آنها را تكذيب كردند، و يا اشاره به انذار حضرت «لوط» عليه السلام و پيامبران پيش از او است، زيرا دعوتهاى انبياء همگى، يك حقيقت را تعقيب مى‌كند.
***
آنگاه در يك جمله كوتاه، به گوشه‌اى از عذاب آنها و نجات «خانواده حضرت لوط» اشاره كرده، مى‌گويد: «ما بر آنها تندبادى كه ريگها را به حركت در مى‌آورد فرستاديم» «إِنَّا أَرْسَلْنا عَلَيْهِمْ حاصِباً».
و همه را در زير اين باران ريگ مدفون ساختيم.
«جز خاندان لوط، كه ما آنها را سحرگاهان از آن سرزمين بلا رهائى بخشيديم» «إِلَّا آلَ لُوطٍ نَجَّيْناهُمْ بِسَحَرٍ».
«حاصِب»، به معنى تندبادى است كه «حصباء»، يعنى ريگ و سنگ را به حركت درمى‌آورد.
در آيات ديگر قرآن نيز، هنگامى كه عذاب قوم «لوط» را مى‌شمرد، علاوه بر