روشن مى‌شود.
لذا در آيه مورد بحث، سخنى از همسران، اموال، تجارت و خانه‌هاى مورد علاقه به ميان نيامده، در حالى كه در آيه ٢٤ سوره «توبه» همه اينها مورد توجه قرار گرفته، مى‌فرمايد: قُلْ إِنْ كانَ آباؤُكُمْ وَ أَبْناؤُكُمْ وَ إِخْوانُكُمْ وَ أَزْواجُكُمْ وَ عَشِيرَتُكُمْ وَ أَمْوالٌ اقْتَرَفْتُمُوها وَ تِجارَةٌ تَخْشَوْنَ كَسادَها وَ مَساكِنُ تَرْضَوْنَها أَحَبَّ إِلَيْكُمْ مِنَ اللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ جِهادٍ فِي سَبِيلِهِ فَتَرَبَّصُوا حَتَّى يَأْتِيَ اللَّهُ بِأَمْرِهِ وَ اللَّهُ لايَهْدِي الْقَوْمَ الْفاسِقِينَ: «بگو اگر پدران و فرزندان و برادران و همسران و قبيله شما، و اموالى كه به دست آورده‌ايد، و تجارتى كه از كسادش مى‌ترسيد، و مساكن مورد علاقه شما، در نظرتان از خدا و پيامبرش و جهاد در راه او محبوبتر است، در انتظار اين باشيد كه خدا عذابش را بر شما نازل كند، و خدا جمعيت نافرمانبردار را هدايت نمى‌كند».
دليل ديگر عدم ذكر امور ديگر، در آيه مورد بحث، ممكن است شأن نزولهائى باشد كه براى آيه ذكر كرده‌اند، از جمله اين كه: «حاطب بن ابى بلتعه» نامه‌اى به اهل «مكّه» نوشت و به آنها هشدار داد: ممكن است رسول خدا صلى الله عليه و آله براى فتح «مكّه» حركت كند، هنگامى كه اين مسأله برملا شد، عذر آورد كه من اقوامى در «مكّه» در چنگال كفار دارم، خواستم به مردم «مكّه» خدمتى كنم، تا اقوامم در امان باشند!. «١»
بعضى نيز گفته‌اند: آيه درباره «عبداللّه بن ابَىّ» نازل شده كه فرزندى با ايمان داشت، روزى ديد پيامبر صلى الله عليه و آله آب مى‌نوشد، عرض كرد، كمى از آب را در ظرف بگذاريد تا به پدرم بدهم شايد خدا قلبش را پاك كند، هنگامى كه نيم‌خورده آب نوشيدنى پيامبر صلى الله عليه و آله را براى او آورد، او از نوشيدن خوددارى كرد