«فرعون» است، ولى از آنجا كه سرگذشت اين قوم به طور مشروح در سوره‌هاى مختلف قرآن آمده، در اينجا تنها اشاره كوتاه و فشرده‌اى به داستان عبرت‌انگيز آنها شده است.
مى‌فرمايد: «انذارهاى ما (يكى پس از ديگرى) به سراغ آل فرعون آمد» «وَ لَقَدْ جاءَ آلَ فِرْعَوْنَ النُّذُرُ».
منظور از «آل فرعون» تنها خاندان و بستگان او نيست، بلكه پيروان او را به طور عموم شامل مى‌شود؛ زيرا «آل» گرچه غالباً در مورد «اهل بيت» و «خانواده» به كار مى‌رود، ولى احياناً در معنى وسيعى كه گفتيم نيز استعمال مى‌شود، و قرائن مقام نشان مى‌دهد كه، در اينجا منظور همين معنى وسيع است.
«نُذُر» (بر وزن كتب) جمع «نذير» «١»
به معنى بيم‌دهنده است، خواه انسانى باشد يا حادثه‌اى از حوادث كه به انسانها هشدار مى‌دهد، و آنها را از عاقبت كارشان برحذر مى‌دارد، در صورت اول ممكن است آيه فوق اشاره به «موسى» عليه السلام و «هارون» عليه السلام باشد، و در صورت دوم اشاره به معجزات نه‌گانه «موسى» عليه السلام، ولى آيه بعد نشان مى‌دهد كه معنى دوم در اينجا مناسب است. «٢»
***
آيه بعد، از واكنش «آل فرعون» در برابر اين دو پيامبر بزرگ الهى، و انذارهاى آنها پرده برداشته، مى‌گويد: «آنها تمام آيات ما را تكذيب كردند» «كَذَّبُوا بِآياتِنا كُلِّها».
آرى، اين مغروران خودخواه، و اين جباران خودكامه و بيدادگر، همه آيات الهى را بدون استثنا انكار كردند، همه را دروغ، يا سحر، يا حوادث اتفاقى