ديگر اين كه: «آنها در درون سينه‌هاى خود نيازى نسبت به آنچه به مهاجران داده شده احساس نمى‌كنند» «وَ لايَجِدُونَ فِى صُدُورِهِمْ حاجَةً مِمَّا أُوتُوا».
نه چشم داشتى به غنائمى كه به آنها داده شده است دارند، و نه نسبت به آنها حسد مى‌ورزند، و نه حتى در درون دل احساس نياز به آنچه به آنها اعطا شده مى‌كنند، و اصلًا اين امور به خيال آنها نمى‌گذرد، و اين نهايت بلندنظرى و بزرگوارى انصار را نشان مى‌دهد.
و در مرحله سوم، مى‌افزايد: «آنها مهاجران را بر خود مقدم مى‌دارند، هر چند شديداً فقير باشند» «وَ يُؤْثِرُونَ عَلى‌ أَنْفُسِهِمْ وَ لَوْ كانَ بِهِمْ خَصاصَةٌ». «١»

و به اين ترتيب «محبت» و «بلندنظرى» و «ايثار»، سه ويژگى پر افتخار آنها است.
مفسران در شأن نزول اين آيه، داستانهاى متعددى نقل كرده‌اند، «ابن عباس» مى‌گويد: پيغمبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله روز پيروزى بر يهود «بنى نضير» به انصار فرمود: «اگر مايل هستيد اموال و خانه‌هايتان را با مهاجران تقسيم كنيد، و در اين غنائم با آنها شريك شويد، و اگر مى‌خواهيد اموال و خانه‌هايتان از آن شما باشد و از اين غنائم چيزى به شما داده نشود»؟!
انصار گفتند: هم اموال و خانه‌هايمان را با آنها تقسيم مى‌كنيم، و هم چشم داشتى به غنائم نداريم، و مهاجران را بر خود مقدم مى‌شمريم، آيه فوق نازل شد و اين روحيه عالى آنها را ستود. «٢»

در حديث ديگرى مى‌خوانيم: كسى خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله آمد عرض كرد:
گرسنه‌ام، پيغمبر صلى الله عليه و آله دستور داد از منزل غذائى براى او بياورند، ولى در منزل