گروهى محدود نشود كه پيوسته در ميان آنها دست به دست بگردد.
البته، اين به آن معنى نيست كه ما پيش خود قوانين وضع كنيم و ثروتها را از گروهى بگيريم و به گروه ديگرى بدهيم، بلكه، منظور اين است كه: اگر مقررات اسلامى در زمينه تحصيل ثروت، و همچنين مالياتهائى همچون خمس و زكات و خراج و غير آن و احكام بيت المال و انفال درست پياده شود، خود به خود چنين نتيجه‌اى را خواهد داد كه در عين احترام به تلاشهاى فردى، مصالح جمع تأمين خواهد شد، و از دو قطبى شدن جامعه (اقليتى ثروتمند و اكثريتى فقير) جلوگيرى مى‌كند.
و در پايان آيه، مى‌فرمايد: «آنچه را رسول خدا براى شما آورده است بگيريد، و اجرا كنيد، و آنچه را از آن نهى كرده از آن خوددارى نمائيد و تقواى الهى را پيشه كنيد كه خداوند شديد العقاب است» «وَ ما آتاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَ ما نَهاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا وَ اتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ شَدِيدُ الْعِقابِ».
اين جمله، هر چند در ماجراى غنائم «بنى نضير» نازل شده، ولى محتواى آن يك حكم عمومى، در تمام زمينه‌ها و برنامه‌هاى زندگى مسلمانها است، و سند روشنى است براى حجت بودن سنت پيامبر صلى الله عليه و آله.
بر طبق اين اصل، همه مسلمانان موظفند: اوامر و نواهى پيامبر صلى الله عليه و آله را به گوش جان بشنوند و اطاعت كنند، خواه در زمينه مسائل مربوط به حكومت اسلامى باشد، يا مسائل اقتصادى، و يا عبادى، و غير آن، به خصوص اين كه: در ذيل آيه، كسانى را كه مخالفت كنند به عذاب شديد تهديد كرده است.
***