نكته‌ها:
١- نشانه اصلى حزب اللّه و حزب شيطان
در دو آيه از قرآن مجيد، اشاره به «حزب اللّه» شده (آيه مورد بحث و آيه ٥٦ سوره مائده) و در يك آيه اشاره به «حزب شيطان»، در هر دو مورد كه از حزب خدا سخن مى‌گويد، روى مسأله «حُبّ فِى اللَّهِ وَ بُغْض فِى اللَّهِ» و ولايت اولياى حق، تكيه كرده است، در آيه ٥٦ سوره «مائده» بعد از بيان مسأله «ولايت» و حكم به وجوب اطاعت خدا و اطاعت رسول، و «آن كس كه در حال نماز زكات پرداخته» (امير مؤمنان على عليه السلام) مى‌فرمايد: «وَ مَنْ يَتَوَلَّ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا فَإِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْغالِبُونَ».
در آيات مورد بحث نيز، روى قطع رابطه دوستى از دشمنان خدا، تكيه مى‌كند، بنابراين، خط حزب اللّه همان خط ولايت و بريدن از غير خدا و پيامبر صلى الله عليه و آله و اوصياى او است.
در مقابل، به هنگام توصيف «حزب شيطان» كه در آيات قبل در همين سوره به آن اشاره شده، بارزترين نشانه‌هاى آنها را همان نفاق و دشمنى با حق و فراموشى ياد خدا و دروغ و نيرنگ، مى‌شمرد.
قابل توجه اين است كه: در يك مورد مى‌گويد: «فَإِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْغالِبُونَ» و در مورد ديگر مى‌فرمايد: «أَلا إِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْمُفْلِحُونَ» و با توجه به اين كه: «فلاح» نيز همراه با پيروزى و غلبه بر دشمن است، هر دو آيه به يك معنى باز مى‌گردد، با اين قيد كه، «فلاح و رستگارى» مفهومى عميق‌تر از مفهوم «غلبه و پيروزى» دارد؛ چرا كه وصول به هدف را نيز مشخص مى‌كند.
و بر عكس، حزب شيطان را به زيانكارى و شكست و ناكامى در برنامه‌ها و بازماندن از مقصد، توصيف مى‌نمايد.