و براى توضيح بيشتر، در مورد نشانه‌هاى اين منافقان، مى‌گويد: «آنها سوگندهاى خود را سپرى قرار داده‌اند، تا مردم را از راه خدا باز دارند» «اتَّخَذُوا أَيْمانَهُمْ جُنَّةً فَصَدُّوا عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ». «١»

قسم ياد مى‌كنند كه مسلمانند و هدفى جز اصلاح ندارند، در حالى كه زير پوشش اين قسم، به انواع فساد و خرابكارى و توطئه مشغولند، و در حقيقت از نام مقدس خدا، براى جلوگيرى از راه خدا، بهره مى‌گيرند.
آرى، سوگندهاى دروغ، يكى از نشانه‌هاى منافقان است كه علاوه، بر اينجا در سوره «منافقين» نيز، ضمن بيان اوصاف آنها ذكر شده است (سوره «منافقين» آيه ٢).
و در پايان آيه مى‌افزايد: «به همين دليل براى آنها عذاب خواركننده‌اى است» «فَلَهُمْ عَذابٌ مُهِينٌ».
آنها مى‌خواستند: با اين سوگندهاى دروغين، آبرو براى خود فراهم كنند ولى، خدا آنها را به عذاب خواركننده‌اى مبتلا مى‌سازد، و قبلًا فرمود: «عذاب شديد» براى آنها است (آيه ١٥ همين سوره)؛ زيرا قلوب مؤمنان راستين را شديداً به درد مى‌آوردند.
ظاهر اين است كه هر دو عذاب، مربوط به آخرت است و چون با دو وصف مختلف (مهين و شديد) ذكر شده، تكرار نيست؛ زيرا توصيف عذاب به اين دو وصف در قرآن مجيد معمولًا در عذابهاى آخرت است، هر چند بعضى از مفسران احتمال داده‌اند كه: اوّلى، مربوط به دنيا يا عذاب قبر، و دومى مربوط به عذاب آخرت مى‌باشد.