لعنت كرده و مورد غضب قرار داده ...».
پس از آن مى‌افزايد: «اينها نه از شما هستند و نه از آنان» (يهود) «ما هُمْ مِنْكُمْ وَ لامِنْهُمْ».
نه در مشكلات و گرفتارى‌ها ياور شما هستند، و نه دوست صميمى آنها، بلكه منافقانى هستند كه هر روز چهره عوض مى‌كنند، و هر لمحه به شكلى در مى‌آيند.
البته، اين تعبير منافاتى با آيه ٥١ سوره «مائده» ندارد كه مى‌گويد: وَ مَنْ يَتَوَلَّهُمْ مِنْكُمْ فَإِنَّهُ مِنْهُمْ: «هر كس از شما آنها را دوست دارد، از آنها است» زيرا منظور از آن اين است كه، آنها در حكم دشمنان شما محسوب مى‌شوند هر چند حقيقتاً جزء آنها هم نباشند.
باز در ادامه همين سخن، مى‌افزايد: «آنها براى اثبات وفادارى خود نسبت به شما، قسم ياد مى‌كنند، اما سوگندى دروغ كه خودشان هم مى‌دانند»! «وَ يَحْلِفُونَ عَلَى الْكَذِبِ وَ هُمْ يَعْلَمُونَ».
اين راه و رسم منافقان است كه پيوسته براى پوشانيدن چهره زشت و منفور خود، به سوگندهاى دروغ پناه مى‌برند، در حالى كه عملشان بهترين معرف آنها است.
***
بعد، به عذاب دردناك اين منافقان لجوج اشاره كرده، مى‌فرمايد: «خداوند عذاب شديدى براى آنها فراهم ساخته است» «أَعَدَّ اللَّهُ لَهُمْ عَذاباً شَدِيداً».
و بدون شك اين عذاب، عادلانه است؛ «چرا كه آنها اعمال بدى انجام مى‌دادند» «إِنَّهُمْ ساءَ ما كانُوا يَعْمَلُونَ».
***