امير مؤمنان على عليه السلام بود چنان كه «طبرسى» در روايتى از خود حضرت، نقل مى‌كند، كه فرمود: آيَةٌ مِنْ كِتابِ اللَّهِ لَمْ‌يَعْمَلْ بِها أَحَدٌ قَبْلِى، وَ لايَعْمَلُ بِها أَحَدٌ بَعْدِى كانَ لِى دِينارٌ فَصَرَفْتُهُ بِعَشَرَةِ دَراهِمَ فَكُنْتُ إِذا جِئْتُ إِلَى النَّبِى صلى الله عليه و آله تَصَدَّقْتُ بِدِرْهَمٍ: «آيه‌اى در قرآن است كه احدى قبل از من و بعد از من، به آن عمل نكرده و نخواهد كرد، من يك دينار داشتم آن را به ده درهم تبديل كردم و هر زمان مى‌خواستم با رسول خدا صلى الله عليه و آله نجوا كنم، درهمى را صدقه مى‌دادم». «١»
همين مضمون را «شوكانى» از «عبد الرزاق» و «ابن المنذر» و «ابن ابى حاتم» و «ابن مردويه» نقل كرده است. «٢»
«فخر رازى» نيز، اين حديث را كه تنها كسى كه به آيه فوق عمل كرد على عليه السلام بود، از جمعى از محدثان از «ابن عباس» نقل كرده است. «٣»
در «درّ المنثور» نيز روايات متعددى در ذيل آيات فوق، در همين معنى آمده است. «٤»
در تفسير «روح البيان» از «عبد اللّه، فرزند عمر بن خطاب» نقل مى‌كند كه مى‌گفت: كانَ لِعَلِىٍّ عليه السلام ثَلاثٌ، لَوْ كانَتْ لِى واحِدَةٌ مِنْهُنَّ كانَتْ أَحَبَّ إِلَىَّ مِنْ حُمُرِ النَّعَمِ: تَزْوِيجُهُ فاطِمَةَ عليها السلام، وَ إِعْطائُهُ الرَّايَةَ يَوْمَ خَيْبَرَ، وَ آيَةُ النَّجْوى‌!:
«على عليه السلام سه فضيلت داشت كه اگر يكى از آنها براى من حاصل مى‌شد، بهتر بود از شتران سرخ موى (اين تعبير در ميان عرب براى اشاره به گرانبهاترين اموال، به كار برده مى‌شد، و آن را به صورت ضرب المثل به هنگام بيان بسيار نفيس بودن چيزى، ذكر مى‌كردند): نخست تزويج پيامبر صلى الله عليه و آله فاطمه عليها السلام را به او، و ديگر دادن