معاشرت بايد چنين باشد، در تحيت علاوه، بر احترام و اكرام طرف مقابل، بايد يادى از خدا نيز ديده شود، همان گونه كه در سلام، سلامتى طرف را از خداوند تقاضا مى‌كنيم.
در تفسير «على بن ابراهيم» ذيل آيات مورد بحث، آمده است: جمعى از ياران پيامبر صلى الله عليه و آله هنگامى كه نزد او مى‌آمدند: أَنْعِمْ صَباحاً، وَ أَنْعِمْ مَساءاً:
«صبحت توأم با راحتى باد، يا عصرت توأم با راحتى باد» مى‌گفتند، و اين تحيت عصر جاهليت بود، قرآن از اين كار نهى كرد، و رسول خدا صلى الله عليه و آله به آنها فرمود:
خداوند به ما تحيتى بهتر از آن دستور داده كه آن تحيت اهل بهشت است:
«السَّلامُ عَلَيْكُم» «١»
كه به معنى «سَلامُ اللَّهِ عَلَيْكُم» مى‌باشد.
امتياز سلام اسلامى، در اين است كه از يكسو، توأم با ذكر خدا است، و از سوى ديگر، در آن سلامت همه چيز اعم از دين و ايمان و جسم و جان مطرح است، نه تنها راحتى و رفاه و آسايش. «٢»
درباره حكم تحيت و سلام و آداب آن، ذيل آيه ٨٦ سوره «نساء» بحث مشروحى داشته‌ايم. «٣»
***