محتواى نجواى شما بايد پاك و الهى باشد، به كارهاى نيك و تقوى نجوا كنيد» «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذا تَناجَيْتُمْ فَلاتَتَناجَوْا بِالإِثْمِ وَ الْعُدْوانِ وَ مَعْصِيَةِ الرَّسُولِ وَ تَناجَوْا بِالْبِرِّ وَ التَّقْوى‌».
«و از مخالفت خدا بپرهيزيد، همان خدائى كه بازگشت و جمع همه شما به سوى او است» «وَ اتَّقُوا اللَّهَ الَّذِي إِلَيْهِ تُحْشَرُونَ».
از اين تعبير، به خوبى استفاده مى‌شود كه، اصل نجوا اگر در ميان مؤمنان، سوء ظنى بر نيانگيزد، توليد نگرانى نكند و محتواى آن توصيه به نيكيها و خوبيها باشد، مجاز است.
ولى، هرگاه از كسانى همچون يهود و منافقان سر زند كه، هدفشان آزار مؤمنان پاكدل است، نفس اين عمل، زشت و حرام است تا چه رسد به اين كه محتواى آن نيز شيطانى باشد.
***
لذا، در آيه بعد، كه آخرين آيه مورد بحث است مى‌افزايد: «نجوا تنها از ناحيه شيطان مى‌باشد» «إِنَّمَا النَّجْوى‌ مِنَ الشَّيْطانِ».
«تا مؤمنان ناراحت و غمگين شوند» «لِيَحْزُنَ الَّذِينَ آمَنُوا».
«ولى بايد بدانند كه شيطان جز به اذن پروردگار نمى‌تواند به مؤمنان زيان برساند» «وَ لَيْسَ بِضارِّهِمْ شَيْئاً إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ».
چرا كه هر مؤثرى در عالم هستى است، تأثيرش به فرمان خدا است، حتى سوزاندن آتش و برندگى شمشير، كه اگر جليل نهى كند، حتى فرمان خليل را نمى‌برد.
«بنابراين مؤمنان بايد تنها بر خدا توكل كنند، و از هيچ چيز جز او نترسند و بر غير او دل ننهند» «وَ عَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ».