به نظر مى‌رسد: «رهبانيت» كه از ماده «رهبه» به معنى ترس از خدا گرفته شده، در آغاز مصداقى از زهد و بى‌اعتنائى نسبت به دنيا بود، ولى بعداً به تحريفهاى گسترده‌اى كشيده شد، و اگر مى‌بينيم اسلام به شدت با اين رهبانيت مبارزه مى‌كند، نيز به خاطر همين چهره نهائى آن است، چنان كه در نكته‌ها شرح بيشترى به خواست خدا پيرامون آن، خواهيم داد.
***
نكته‌ها:
١- اسلام و رهبانيت
چنان كه گفتيم، «رهبانيت» از ماده «رهبه»، به معنى «خوف و ترس» است كه در اينجا خوف و ترس از خدا منظور است، و به گفته «راغب» در «مفردات»:
ترسى است كه آميخته با پرهيز و اضطراب باشد و «تَرَهُّب» به معنى «تعبد» و عبادت كردن و «رهبانيت» به معنى «شدت تعبد» است.
آيه فوق را هر گونه تفسير كنيم، نشان مى‌دهد كه: نوعى رهبانيت مطلوب در ميان مسيحيان وجود داشت، هر چند در آئين مسيح چنين دستور الزامى به آنها داده نشده بود، ولى، پيروان مسيح آن رهبانيت را از حد و مرز آن بيرون برده و به انحراف و تحريف كشاندند.
به همين دليل، اسلام به شدت آن را محكوم كرده، و حديث معروف:
لارَهْبانِيَّةَ فِى الإِسلامِ: «در اسلام رهبانيت وجود ندارد» در بسيارى از منابع اسلامى ديده مى‌شود. «١»
از جمله بدعتهاى زشت مسيحيان در زمينه رهبانيت «تحريم ازدواج» براى مردان و زنان تارك دنيا بود، و ديگر «انزواى اجتماعى» و پشت‌پا زدن به