آيه به آن اشاره شده باشد، بلكه در آيه ٨٢ «مائده» نيز مى‌خوانيم: وَ لَتَجِدَنَّ أَقْرَبَهُمْ مَوَدَّةً لِلَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ قالُوا إِنَّا نَصارى‌ ذلِكَ بِأَنَّ مِنْهُمْ قِسِّيسِينَ وَ رُهْباناً وَ أَنَّهُمْ لايَسْتَكْبِرُونَ: «نزديك‌ترين دوستان را به مؤمنان (از غيرمسلمانان) كسانى مى‌يابى كه مى‌گويند: ما مسيحى هستيم، اين به خاطر آن است كه در ميان آنها افرادى عالم، و تارك دنيا، هستند، و آنها (در برابر حق) تكبر نمى‌ورزند».
گرچه اين آيه، بيشتر ناظر به مسيحيان حبشه و شخص «نجاشى» است كه به مسلمانان پناه دادند، و با مهر و محبت خاصى با آنها رفتار كردند، ولى به طور كلى، اشاره‌اى به رأفت و رحمت و عواطف مثبت در مسيحيان راستين دارد، البته، نه آن گرگان خونخوار و ديوان آدم‌نمائى كه در عصر ما نام مسيحيت را بر خود گذارده، و دنيا را به خاك و خون و غارت و چپاول كشيده‌اند!
بعد از آن مى‌فرمايد: «در قلوب آنها علاقه به رهبانيتى افكنديم كه آن را ابداع كرده بودند و ما آن را بر آنها مقرر نداشته بوديم، هدفشان جلب خشنودى خدا بود ولى حق آن را رعايت نكردند، لذا ما به كسانى از آنها كه ايمان آوردند پاداش داديم، ولى بسيارى از آنها فاسق و گنهكارند» «وَ رَهْبانِيَّةً ابْتَدَعُوها ما كَتَبْناها عَلَيْهِمْ إِلَّا ابْتِغاءَ رِضْوانِ اللَّهِ فَمارَعَوْها حَقَّ رِعايَتِها فَآتَيْنَا الَّذِينَ آمَنُوا مِنْهُمْ أَجْرَهُمْ وَ كَثِيرٌ مِنْهُمْ فاسِقُونَ». «١»