سوره «اعراف» مى‌خوانيم: وَ يَضَعُ عَنْهُمْ إِصْرَهُمْ وَ الأَغْلالَ الَّتِي كانَتْ عَلَيْهِمْ:
«پيامبر اسلام، بارهاى سنگين را از دوش آنان بر مى‌دارد و غل و زنجيرهائى را كه بر دست و پا و گردنشان بود مى‌شكند».
هدف ديگر، تكميل ارزشهاى اخلاقى است چنان كه در حديث معروف آمده است: بُعِثْتُ لِأُتَمِّمَ مَكارِمَ الأَخْلاقِ: «من براى تكميل فضائل اخلاقى مبعوث شده‌ام». «١»
و بالاخره هدف ديگر، «اقامه قسط» است كه در آيه مورد بحث به آن اشاره شده، و به اين ترتيب اهداف بعثت انبياء را در هدفهاى «فرهنگى»، «اخلاقى»، «سياسى» و «اجتماعى» مى‌توان خلاصه كرد.
ناگفته پيداست: منظور از «رسولان» در آيه مورد بحث، به قرينه انزال كتب» همان «انبياء اولو العزم» و مانند آنها مى‌باشند.
نكته جالب ديگر در جمله «لِيَقُومَ النَّاسُ بِالْقِسْطِ»، اين است كه: از «خودجوشى مردم» سخن مى‌گويد، نمى‌فرمايد: هدف اين بوده كه انبياء انسانها را وادار به اقامه قسط كنند، بلكه مى‌گويد: هدف اين بوده كه مردم مجرى قسط و عدل باشند!
آرى، مهم اين است كه مردم چنان ساخته شوند كه خود مجرى عدالت گردند، و اين راه را با پاى خويش بپويند.
ولى، از آنجا كه به هر حال، در يك جامعه انسانى، هر قدر سطح اخلاق و اعتقاد و تقوا بالا باشد، باز افرادى پيدا مى‌شوند كه سر به طغيان و گردنكشى بر مى‌دارند و مانع اجراى قسط و عدل خواهند بود، لذا در ادامه آيه مى‌فرمايد: «ما آهن را نازل كرديم كه در آن قوت شديدى است، و نيز منافعى براى مردم»!