و در بعضى از آيات قرآن «صديقين» همرديف پيامبران ذكر شده‌اند، چنان كه در آيه ٦٩ «نساء» مى‌خوانيم: وَ مَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَ الرَّسُولَ فَأُولئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَ الصِّدِّيقِينَ وَ الشُّهَداءِ وَ الصَّالِحِينَ وَ حَسُنَ أُولئِكَ رَفِيقاً: «كسى كه خدا و پيامبر را اطاعت كند (در قيامت) همنشين كسانى خواهد بود كه خدا نعمتش را بر آنها تمام كرده، يعنى پيامبران، صديقين، شهداء و صالحان، و آنها رفيقهاى خوبى هستند».
و چنان كه گفتيم، اين واژه، صيغه مبالغه از ماده «صدق» است و به كسى گفته مى‌شود كه، صدق و راستى سراسر وجودش را احاطه كرده، و صداقت در فكر، گفتار و كردار و تمام زندگى او منعكس است، و اين اهميت مقام صدق را نشان مى‌دهد.
و اما «شهداء» چنان كه گفتيم، گاه به معنى گواهان بر اعمال، و گاه به معنى شهيدان راه خدا است، و در آيه مورد بحث، جمع ميان هر دو نيز ممكن است.
البته «شهيد» در فرهنگ اسلامى منحصر به كسانى نيست كه در ميدان جهاد كشته مى‌شوند، هر چند آنها از روشنترين مصداق آنند، بلكه تمام كسانى كه عقيده حق دارند، و در مسير حق گام بر مى‌دارند و در همين راه از دنيا مى‌روند، طبق روايات اسلامى، در زمره شهداء هستند.
در حديثى از امام باقر عليه السلام مى‌خوانيم: العارِفُ مِنْكُمْ هذَا الامْرَ، المُنْتَظِرُ لَهُ، المُحْتَسِبُ فِيهِ الخَيْرَ كَمَنْ جاهَدَ وَ اللَّهِ مَعَ قائمِ آلِ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه و آله بِسَيْفِهِ، ثُمَّ قالَ:
بَلْ وَ اللَّهِ كَمَنْ جاهَدَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه و آله بِسَيْفِهِ، ثُمَّ قالَ الثَّالِثَةَ: بَلْ وَ اللَّهِ كَمَنِ اسْتَشْهَدَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه و آله فِى فُسْطاطِهِ! وَ فِيكُمْ آيَةٌ مِنْ كِتابِ اللَّهِ، قُلْتْ: وَ أَىُّ آيَةٍ جُعِلْتُ فَداكَ؟ قالَ: قَولُ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ: وَ الَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَ رُسُلِهِ اولئِكَ هُمُ الصِّدِّيقُونَ وَ الشُّهَداءُ عِنْدَ رَبِّهِمْ ... ثُمَّ قالَ: صِرْتُمْ وَ اللَّهِ صادِقِينَ