مرده باشد». «١»
و در حديث ديگرى از امام باقر عليه السلام مى‌خوانيم كه در تفسير «إِعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ يُحْىِ الأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها» فرمود: يُحْيِى اللَّهُ تَعالى‌ بِالْقائِمِ بَعْدَ مَوتِها، يَعْنِى بِمَوْتِها كُفْرَ أَهْلِها، وَ الْكافِرُ مَيِّتٌ!: «خداوند زمين را به وسيله حضرت مهدى عليه السلام زنده مى‌كند، بعد از آنكه مرده باشد، و منظور از مردن زمين، كفر اهل آن است و كافر مرده است»!. «٢»
ناگفته پيدا است، اين تفسيرها در حقيقت بيان مصداقهاى روشن آيه است و هرگز مفهوم آيه را محدود نمى‌كند.
در حديث ديگرى از امام كاظم عليه السلام آمده است: فَإِنَّ اللَّهَ يُحْيِى الْقُلُوبَ الْمَيْتَةَ بِنُورِ الْحِكْمَةِ كَما يُحْيِى الأرْضَ الْمَيْتَةَ بِوابِلِ الْمَطَرِ: «خداوند دلهاى مرده را به نور حكمت زنده مى‌كند، همان گونه كه زمينهاى مرده را به بارانهاى پربركت». «٣»
***
در آيه بعد، بار ديگر به مسأله انفاق كه از ميوه‌هاى شجره ايمان و خشوع است، بازمى‌گردد، و همان تعبيرى را كه در آيات قبل خوانديم، با اضافاتى تكرار مى‌كند، مى‌فرمايد: «مردان و زنانى كه در راه خدا انفاق كنند، و آنها كه از اين طريق به خداوند قرض الحسنه دهند، خداوند، آن را مضاعف و چند برابر كرده و براى آنها پاداش پر ارزشى است» «إِنَّ الْمُصَّدِّقِينَ وَ الْمُصَّدِّقاتِ وَ أَقْرَضُوا اللَّهَ قَرْضاً حَسَناً يُضاعَفُ لَهُمْ وَ لَهُمْ أَجْرٌ كَرِيمٌ». «٤»