زنان با ايمان) شده است، و جاى تعجب نيست، چرا كه در آن روز عقائد و اعمال انسانها تجسم مى‌يابد، «ايمان» كه همان نور هدايت است، به صورت روشنائى و نور ظاهرى مجسم مى‌گردد، و «كفر» كه تاريكى مطلق است، به صورت ظلمت ظاهرى مجسم مى‌گردد.
و لذا در آيه ٨ سوره «تحريم» مى‌خوانيم: يَوْمَ لايُخْزِي اللَّهُ النَّبِيَّ وَ الَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ نُورُهُمْ يَسْعى‌ بَيْنَ أَيْدِيهِمْ: «در آن روز كه خداوند، پيامبر خود و كسانى را كه با او ايمان آوردند خوار نمى‌كند، نورشان پيش روى آنها حركت مى‌كند».
در آيات ديگر قرآن نيز، آمده است: خداوند «مؤمنان را از ظلمت به سوى نور هدايت مى‌كند».
تعبير به «يَسْعى‌» (از ماده «سعى» به معنى حركت سريع)، دليل بر اين است كه خود مؤمنان نيز با سرعت راه محشر را به سوى بهشت و كانون سعادت جاويدان مى‌پيمايند، چرا كه حركت سريع نور آنها، جدا از حركت سريع خودشان نيست.
قابل توجه اين كه، تنها سخن از دو نور در ميان آمده (نورى كه پيشاپيش روى مؤمنان در حركت است و نورى كه از طرف راست) اين تعبير، ممكن است اشاره به دو گروه مختلف از مؤمنان باشد، «گروه مقرّبان» كه صورتى نورانى دارند و نورشان پيشاپيش آنها حركت مى‌كند، و «اصحاب اليمين»، كه نور آنها در سمت راستشان است، چرا كه نامه اعمالشان به دست راست آنها داده مى‌شود، و نور از آن برمى‌خيزد، اين احتمال، نيز وجود دارد كه هر دو اشاره به يك گروه است و نور يمين كنايه از نورى است كه از اعمال نيك آنها برمى‌خيزد، و تمام اطراف آنها را روشن مى‌سازد.